Pierwszy raz wpisałem casino vavada w pasku przeglądarki późnym wieczorem, kiedy całe osiedle już spało. Mój pies, stary jamnik, chrapał pod biurkiem, a ja siedziałem w fotelu, który pamięta jeszcze czasy, gdy mogłem chodzić. Wypadek na budowie osiem lat temu. Dzisiaj już nawet nie myślę o tamtym dniu, ale o tym, co znalazłem potem.

Wtedy szukałem czegokolwiek. Siedzę w domu od rana do nocy, przerzucam filmy, seriale, czasem wejdę na VK, żeby popatrzeć, jak koledzy żyją. Ktoś kupił samochód, ktoś zwiedza Tajlandię. Ja mam kredyt za mieszkanie i rehabilitację, która zżera pół renty. I jeszcze te rachunki. W lutym zawsze jest najgorzej – opał, prąd, światło pali się od 15. Niby drobne rzeczy, ale jak musisz liczyć każdą złotówkę, to człowiek szuka sposobu.

Kumpel z wojska, Marek, wrzucił na VK screen z jakiegoś czatu. Pisał coś o wygranej, że wkręcił się na automatach. Pomyślałem: „Kolejny frajer”. Ale wieczorem nie mogłem spać, ciągle myślałem o tych jego słowach: „wystarczy wejść”. No i wszedłem.

Na początku to była czysta ciekawość. Strona wyglądała całkiem zwyczajnie, zero kiczu, żadnych wyskakujących okienek z darmowymi spinami. Założyłem konto przez telefon – dłużej mi zeszło z potwierdzeniem maila niż z samym przelewem. Wpłaciłem 50 zł. Tyle mogłem stracić, myślałem. I wiecie co? Przegrałem.

Przez pierwsze trzy dni byłem do tyłu ze 120 zł. Wkurzyłem się na siebie, na Marka, na cały świat. Obiecałem sobie, że więcej nie wejdę. Tyle że po dwóch tygodniach znowu zacząłem liczyć pieniądze do końca miesiąca. Zostało mi 230 zł na jedzenie i tabletki. Wtedy wziąłem głęboki oddech i pomyślałem: spróbuję inaczej. Nie na oślep, tylko z głową.

I to był ten moment, kiedy casino vavada przestało być dla mnie tylko rozrywką, a stało się polem do nauki.

Macie pojęcie, jak wygląda dzień faceta na wózku, który nie pracuje? Godziny ciągną się jak guma do żucia. Zacząłem traktować gry jak zadania. Odrzuciłem rulety, bo za bardzo losowe. Automaty? Też nie, chociaż kusiły kolorami. Postawiłem na blackjacka. Reguły proste, ale strategię można ćwiczyć. Czytałem fora, oglądałem filmy po angielsku, robiłem notatki w zeszycie. Śmieszne, prawda? 42 lata, wykształcenie techniczne, a uczę się liczyć karty jak student.

Po tygodniu wygrałem 80 zł. Wypłaciłem od razu, żeby sprawdzić, czy to w ogóle działa. Pieniądze przyszły następnego dnia. Pamiętam ten moment, jak patrzyłem na SMS z banku. Nie wierzyłem. Przesunąłem palcem po ekranie wózka, odblokowałem telefon, znowu sprawdziłem. Były.

Od tamtej pory minęło osiem miesięcy. Nie mówię, że jestem milionerem, bo to nieprawda. Ale co miesiąc dokładam do domowego budżetu około tysiąca złotych. Czasem więcej, czasem mniej. Ważne, że przestałem się bać faktur. Mogłem kupić mamie lepsze buty na zimę. Wymieniłem starą drukarkę, bo ta zacinała się przy każdym druku. Nawet odłożyłem trochę na nowy wózek – lżejszy, aktywny. Taki, którym sam dam radę podjechać pod lekki pagórek.

Największa wygrana? 2700 zł w jeden wieczór. Gralem spokojnie, stawiałem małe kwoty, ale trafiałem rozdanie za rozdaniem. Siedziałem do trzeciej nad ranem, pies już dawno poszedł spać do przedpokoju, bo mu przeszkadzało światło. Nie mogłem przestać się uśmiechać. Nie dlatego, że pieniądze, tylko dlatego, że przez chwilę czułem się normalnie. Nie jak facet na rencie, nie jak ofiara wypadku. Tylko ktoś, kto sam decyduje o swoim losie.

Wiem, co pomyślicie. Hazard to pułapka. Jasne, czytałem te artykuły. Ale dla mnie to nie jest ucieczka. To praca dodatkowa. Systematyczność, dyscyplina, chłodna głowa. Gdybym miał nogi, pewnie dorabiałbym jako ochroniarz albo na magazynie. Nie mam. Mam za to internet i czas, żeby uczyć się rzeczy, których inni nie chcą.

Czy polecam? Nie wiem. Każdy ma inną głowę. Mnie casino vavada dało oddech. I jeszcze jedną rzecz – dało mi poczucie, że wciąż potrafię myśleć szybko, analizować, wygrywać. To nie tylko kasa. To dowód, że nie jestem nikomu potrzebny do szczęścia.

Dzisiaj znowu zrobiłem przelew. Nie gram codziennie, czasami tylko w weekendy. Ale jak już gram, to na sto procent. Bo w życiu, jak już coś robisz – nawet jeśli siedzisz w fotelu i klikasz myszką – to rób to tak, żebyś rano mógł spojrzeć w lustro.

Może to dziwnie zabrzmi, ale ten cały mój przypadek, ten wypadek na budowie... Czasami myślę, że gdybym wtedy nie spadł, nigdy nie nauczyłbym się tak naprawdę patrzeć na liczby. I nie znalazłbym tej cichej, nocnej roboty, która dziś trzyma mój świat w kupie.